Cliënten in de forensische zorg hebben niet zelden een verhaal waarin opgroeien in huiselijk geweld, trauma en andere psychische pijn de rode draad vormen. Ergens in detentie en zorg komt vaak een keerpunt – sommigen worden zelfs hulpverlener en zetten hun ervaring in als iets positiefs. In deze portretserie komen drie mannen in beeld: wat is het verhaal achter het strafblad? Wat hielp hen erdoorheen, en waar staan ze nu?

Expositie van het project dusver op het Valente Festival

Met alle drie de geportretteerden bezocht ik een plek die voor hen symbool staat voor die donkere periode, de hel. Voor de een was dat de plek waar ze vast zaten, voor de ander een rijtjeshuis waar in hun jeugd het zaadje werd geplant voor pijn en eenzaamheid – en voor de destructieve manier om ermee om te gaan.
Daarna deelden ze iets wat belangrijk was voor hun ommekeer en herstel. Wat dat was loopt uiteen, maar bij allemaal ging dat gepaard met echt contact met een ander.
We sloten af met een portret dat de mooie persoon laat zien die na die periode tevoorschijn is gekomen. Het viel me op hoe zacht ze alle drie uit hun ogen kijken. Niet soft of week, maar alsof ze al die hardheid van vroeger echt hebben overwonnen en hun kracht niet halen uit hardheid maar uit vergeving.

Vooral voor Jay en Niel, die al lang niet op die plek waren geweest, was het bezoek en het fotograferen louterend, lieten ze zelf weten. Ik ben dankbaar dat ik met mijn camera een piepklein stukje van hun verhaal mocht zijn.

‘Hersteld’ is een lopend project. Ik ontmoet graag meer mensen die hun ervaringen in detentie omzetten in iets positiefs, en die willen meewerken aan deze serie. Inzetten van ervaring hoeft niet als ervaringsdeskundige, het kan ook door de manier waarop je in het leven staat en bijvoorbeeld hoe je met je buurt omgaat.